The Road |
| Door natuurgeweld is Amerika binnen in een korte tijd platgebrand en verwoest. Er zijn weinig overlevenden en aan water en voedsel is gebrek. Slechts bewapend met pistool trekken vader (Viggo Mortensson) en zoon (Kodi Smit-McPhee) door het stoffige en sombere landschap op zoek naar een veilig onderkomen. Hun leven draait om overleven in een omgeving waarbij de grenzen zijn verdwenen tussen goed en kwaad. |
Synopsis
Een man en zijn zoontje doorkruisen een verzengd Amerikaans landschap, bedekt met de as van een vergane wereld. De man kan zich de tijd ervoor nog herinneren, het jongetje kent alleen dit dode landschap. Het enige wat hun rest is te overleven, en zich vast te houden aan de kostbare brokstukken van hun eigen menselijkheid. Ze zijn alles voor elkaar. Een gruwelijk mooie en wanhopige film, die doortrokken is van tederheid en verbeten vertrouwen. 'The Road' is een bespiegeling over de dunne scheidslijn tussen beschaving en woestenij, en over de alomvattende en soms beangstigende liefde die een kind voor zijn ouders voelt...
De combinatie van de samensmelting van de personages en het landschap, en het emotionele verhaal van een vader en zoon die moeten zien te overleven in de grauwe post-apocalyptische wereld, maakt dat je de film ingezogen wordt en zelfs vergeet dat er geacteerd wordt. Dit komt grotendeels door het ingetogen spel van Viggo Mortensen en Kodi Smit-McPhee die de band tussen vader en zoon op natuurlijke wijze weergeven dat je bijna zou denken dat ze in de realiteit ook vader en zoon zijn. In het boek worden ze each the other's world entire genoemd en Mortensen en Smit-McPhee verpersonaliseren de karakters uit het boek. Een zin zoals "Als ik God was zou ik alles hetzelfde creëren, zodat ik jou heb" geeft in een klap weer hoe hecht de band is. Mortensen staat erom bekend dat hij intens opgaat in de rollen die hij speelt, tijdens het filmen van ‘The Road' had hij zelfs vier dagen achter elkaar dag en nacht dezelfde kleding aan. Smit-McPhee, met een acteur als vader die zijn acteercoach is, was tijdens het draaien uitermate geconcentreerd. Het ontging de filmcrew niet en ze werden op de set met rust gelaten, er werd weinig gepraat. Het verhaal van vader en zoon is intiem en allesoverheersend in deze bizarre maar niet ondenkbaar toekomstige kille wereld. De angst om elkaar te verliezen domineert als er verder niks is. De moeder is weg en er is geen thuis meer, maar vooral het ontbreken van voedsel en brandstof en dus warmte maakt je wereld heel klein. Naast de angst is er steeds weer hoop. En zonder hoop geen toekomst. Zoals de vader zegt nadat zijn zoon een nachtmerrie heeft gehad: "Slecht dromen is een goed teken. Het betekent dat je vecht. Als je goede dromen hebt, heb je opgegeven." Naast het menselijke van ‘The Road' is het ergens ook een tikje moralistisch. Moeten we niet beter met onze aarde omgaan? En met elkaar? Gelukkig is dit niet overheersend en leidt niet af van het verhaal. Het voegt juist spanning toe want hoe overleeft een mens inderdaad in zo'n omgeving? Het overtuigt des te meer. Daarnaast maken de landschappen - er is gefilmd op echte ramplocaties zoals New Orleans - het verhaal visueel grootser. Er zijn geen dieren meer, de bomen zijn dood, overal is het donker, grijs en vies. Het is koud en het regent, soms zelfs as. Alleen de flashbacks naar het leven van voor de (onbekende) ramp zijn warm van kleur. En het kampvuur waar vaak de herinneringen bovenkomen, geeft flauw een warme gloed. De stemmige muziek, gecomponeerd door Nick Cave en filmmuziek partner Warren Ellis (‘The Proposition'), geeft je onbewust een onheilspellend gevoel. En het knappe is, daar is toch die hoop weer. Ook als je de bestseller niet gelezen hebt is ‘The Road' vanaf het begin een film die je aangrijpt. En diegene die het wel gelezen heeft, zal verrast worden door deze on-Hollywoodse verfilming. [Click for English] |
Extra informatie
|
Foto's
|
|
|